Ο άνθρωπος, ο καθηγητής, ο αυτοδιοικητικός.
Πως μπορεί να έφυγε, όταν είναι, και θα είναι πάντα παρών, σε αυτόν εδώ τον τόπο, που αγάπησε όσο κανένας μας.
Άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του, σε φίλους, σε συνεργάτες, σε μαθητές, και στο Δήμο Ναυπακτίας που υπηρέτησε με σεβασμό.
[Όταν περπατάω τα βράδια στην πόλη, περνώντας από όλα τα στενά και τις γειτονιές , συνομιλώ μαζί του.
Διασχίζω την Ψανή, τον συναντώ στο 2ο Λύκειο, μετά στο προαύλιο του 1ου Λυκείου , μετά την Πλαζ, σε όλο το ιστορικό κέντρο*(έστω κι έτσι όπως το εκτέλεσαν), στο λιμάνι πάντα δίπλα μου, βαδίζει πιο γρήγορα από ‘μένα.
Στην αναβαθμισμένη αγορά, στο κέντρο ειναι εκεί σε κάθε βήμα, στην Αγία Παρασκευή, στην Αποκαύκου κάνει στάση και ανοίγει ξαφνικά το βήμα, πιο γρήγορα προς το Γρίμποβο.
Περνώντας έξω από το Ξενία … μου βάζει τις φωνές, που τα τσίγκια είναι ακόμα εκεί, και δεν έχει παραδοθεί ετούτο το στολίδι, ακόμα στους πολίτες…
Τι να του απαντήσω, ντρέπομαι… για αυτά που γίνανε, για αυτά που γίνονται και για εκείνα που θα έρθουν.]
Και θέλει πολλή δουλειά για να τα αλλάξουμε.
Πόσο πολλή δουλειά και μεράκι, ειδικά χωρίς εκείνον.
✒️Παναγιώτης Μπίτσιος.